▲40: chapter 21, the little prince
.
“สวัสดี” สุนัขจิ้งจอกทัก
“สวัสดี” เจ้าชายน้อยทักตอบอย่างสุภาพ พลางหันไปมองแต่ไม่เห็นอะไรเลย
“ฉันอยู่ที่นี่” เสียงหนึ่งกล่าวใต้ต้นแอปเปิล
.
.
“มาเล่นกับฉันสิ” เจ้าชายน้อยชวน “ฉันกำลังเศร้าใจมาก…”
“ฉันเล่นกับเธอไม่ได้หรอก ฉันยังไม่ทำให้ถูกเชื่อง” สุนัขจิ้งจอกตอบ
“ทำให้เชื่องแปลว่าอะไร?”
“เป็นสิ่งที่มักถูกลืม” สุนัขจิ้งจอกกล่าว “มันคือการสร้างความสัมพันธ์…”
“สร้างความสัมพันธ์หรือ?”
“แน่นอน” สุนัขจิ้งจอกพูด
“สำหรับฉันเธอเป็นเพียงเด็กผู้ชายเล็กๆคนหนึ่งซึ่งเหมือนๆกันกับเด็กชายอื่นๆอีกแสนคน
ฉันไม่ต้องการเธอ และเธอก็ไม่ต้องการฉัน
เช่นเดียวกันฉันก็เป็นเพียงสุนัขจิ้งจอกธรรมดาๆตัวหนึ่ง เหมือนกับสุนักจิ้งจอกอื่นๆแสนตัว
แต่ทว่าถ้าเมื่อใดเธอคุ้นเคยใกล้ชิดกับฉันเมื่อนั้นเราต่างก็ต้องการซึ่งกันและกัน
เธอก็เป็นเด็กคนเดียวในโลกสำหรับฉัน และฉันก็จะเป็นสุนัขจิ้งจอกตัวเดียวในโลกสำหรับเธอด้วย…”
“ชีวิตของฉันแสนจะน่าเบื่อหน่าย ฉันล่าไก่ มนุษย์ก็ตามล่าฉันอีกที
ไก่ทุกๆตัวเหมือนๆกันหมด และมนุษย์ทุกๆคนก็เหมือนกันอีก ฉันออกจะเบื่อๆอยู่
แต่ว่าถ้าเธอทำให้ฉันเชื่อง ชีวิตของฉันก็จะสดใสขึ้น
ฉันจะเรียนรู้จักฝีเท้าของเธอซึ่งผิดจากเสียงอื่นทั้งสิ้น
เสียงฝีเท้าอื่นจะทำให้ฉันหลบหนีไปใต้ดิน แต่ฝีเท้าของเธอจะเรียกให้ฉันออกมาจากโพรงดิน
เช่นเดียวกับเสียงดนตรี และดูนั่นสิ เธอเห็นไหม
ที่นั่นทุ่งนาข้าวสาลี
ฉันไม่กินขนมปังหรอก ข้าวสาลีหามีประโยชน์ต่อฉันไม่ นาข้าวสาลีจึงมิได้ทำให้ฉันหวนระลึกถึงสิ่งใดเลย
และนั่นเป็นสิ่งที่น่าเศร้า
เธอมีผมสีทอง ฉะนั้นถ้าเธอก่อสัมพันธ์ระหว่างเราทั้งสอง ก็จะเป็นสิ่งมหัศจรรย์ยิ่ง
ข้าวสาลีสีเหลืออร่ามจะทำให้ฉันหวนระลึกถึงเธอ
ฉันเองชอบฟังเสียงลมพัดผ่านต้นข้าว…”
สุนัขจิ้งจอกนิ่งไป พร้อมกับมองดูเจ้าชายน้อยเป็นเวลานาน
“ได้โปรดเถิด…จงทำให้ฉันเชื่อง” เขากล่าว
“เธอจะต้องมีความอดทน” สุนัขจิ้งจอกตอบ
“เธอจะต้องนั่งห่างจากฉันหน่อยในตอนแรก อย่างนั้นแหละ นั่งบนหญ้า
ฉันจะชายตามองดูเธอ จากนั้นเธออย่าพูดอะไรเลยนะ เพราะภาษาคือที่มาของความเข้าใจผิด
และเธอค่อยเขยิบเข้ามาใกล้ๆฉันมากขึ้นทีละน้อย”
…วันรุ่งขึ้นเจ้าชายน้อยก็กลับมาอีก
“เธอควรจะมาในเวลาเดียวกันเสมอ” สุนัขจิ้งจอกกล่าว
“เป็นต้นว่า ถ้าเธอเคยมาตอนบ่ายสี่โมง ประมาณสักบ่ายสามโมงฉันก็เริ่มเป็นสุขแล้ว
ยิ่งเวลาล่วงไปฉันก็ยิ่งเป็นสุขมากขึ้น พอสี่โมงฉันก็จะรู้สึกตื่นเต้น และกระวนกระวาย ฉันจะรู้จักคุณค่าของความสุข…”
.
.
“Men have forgotten this truth,” said the fox.
“But you must not forget it. You become responsible, forever, for what you have tamed.”
.
.
.
.
เราชอบวางของไว้บนหัวเตียง มีตั้งแต่ของสำคัญยันคัตเตอร์วางไว้แถวๆนี้
เจ้าชายน้อยก็เป็นหนึ่งในนั้น
เอาไว้อ่านซ้ำไปซ้ำมา โดยเฉพาะบทที่21ที่เป็นเรื่องราวของเจ้าชายน้อยเดินทางมาเจอกับสุนัขจิ้งจอกตัวหนึ่ง
เจ้าชายน้อยที่ซื่อไร้เดียงสากับสุนัขจิ้งจอกขี้เหงาแต่ฟอร์มจัด
บางทีเราคงจะตกหลุมรักความสัมพันธ์ของสองคนนี้เข้าซะแล้ว
